Je kent het vast: je denkt ergens eindeloos over na, wikt en weegt, zoekt naar het juiste moment, de juiste woorden, de juiste stap. Maar het blijft schuren, haken, wringen.
Je komt er met je hoofd niet uit.

En dat klopt. Want als je hoofd het wil oplossen, maar je lichaam iets anders laat voelen – dan blijft het stilstand. Of erger: je zet jezelf onder druk om dóór te gaan, terwijl je systeem allang op de rem staat.

Systemisch gezien is balans tussen lichaam en geest geen luxe – het is een voorwaarde.

In elk levend systeem draait het om uitwisseling: tussen geven en nemen, actie en rust, binnenwereld en buitenwereld. Maar veel mensen – zeker zorgzame, slimme vrouwen met verantwoordelijkheden – hebben geleerd om hun lichaam te negeren. Ze zijn opgegroeid met de boodschap: “Niet zeuren. Gewoon doorgaan.” Of: “Eerst anderen, dan jij.”

Dat werkt een tijd. Tot het niet meer werkt.

Het lichaam weet vaak eerder dan het hoofd dat iets niet klopt.
Het spant zich onbewust aan, houdt de adem in, laat moeheid of spanning voelen.
Niet als tegenwerking, maar als boodschap en dat moet je serieus nemen.